انسان

اگر به خانه‌ي من آمدي

برايم مداد بياور مداد سياه

مي‌خواهم روي چهره‌ام خط بکشم

تا به جرم زيبايي در قفس نيفتم

يک ضربدر هم روي قلبم تا به هوس هم نيفتم!

يک مداد پاک کن بده براي محو لب‌ها

نمي‌خواهم کسي به هواي سرخيشان، سياهم کند!

يک بيلچه، تا تمام غرايز زنانه را از ريشه درآورم

شخم بزنم وجودم را ... بدون اين‌ها راحت‌تر به بهشت مي‌روم گويا!

يک تيغ بده، موهايم را از ته بتراشم، سرم هوايي بخورد

و بي‌واسطه روسري کمي بيانديشم!

نخ و سوزن هم بده، براي زبانم

مي‌خواهم ... بدوزمش به سق

... اينگونه فريادم بي صداتر است!

قيچي يادت نرود،

مي‌خواهم هر روز انديشه‌ هايم را سانسور کنم!

پودر رختشويي هم لازم دارم

براي شستشوي مغزي!

مغزم را که شستم، پهن کنم روي بند

تا آرمان‌هايم را باد با خود ببرد به آنجايي که عرب ني انداخت.

مي‌داني که؟ بايد واقع‌بين بود !

صداخفه ‌کن هم اگر گير آوردي بگير!

مي‌خواهم وقتي به جرم عشق و انتخاب،

برچسب فاحشه مي‌زنندم

بغضم را در گلو خفه کنم!

يک کپي از هويتم را هم مي‌خواهم

براي وقتي که خواهران و برادران ديني به قصد ارشاد،

فحش و تحقير تقديمم مي‌کنند،

به ياد بياورم که کيستم!

ترا به خدا ... اگر جايي ديدي حقي مي‌فروختند

برايم بخر ... تا در غذا بريزم

ترجيح مي‌دهم خودم قبل از ديگران حقم را بخورم !

سر آخر اگر پولي برايت ماند

برايم يک پلاکارد بخر به شکل گردنبند،

بياويزم به گردنم ... و رويش با حروف درشت بنويسم:

من يک انسانم

من هنوز يک انسانم

من هر روز يک انسانم!

قلب شکستن هنر انسان هاست ، گر شکستی قلبی

فردا میشکند دگری قلب تو را . . .

نمي دانم چرا با آنكه مي دانم

                     از آن من نخواهي بود

                                            با تار و پود جان

                                                               برايت خانه ميسازم ...

پیرمردی تنها در مینه سوتا زندگی می کرد . او می خواست مزرعه سیب زمینی اش راشخم بزند اما این کار خیلی سختی بود. تنها پسرش که می توانست به او کمک کند در زندان بود . پیرمرد نامه ای برای پسرش نوشت و وضعیت را برای او توضیح داد :

پسرعزیزم من حال خوشی ندارم چون امسال نخواهم توانست سیب زمینی بکارم . من نمی خواهم این مزرعه را از دست بدهم، چون مادرت همیشه زمان کاشت محصول را دوست داشت. من برای کار مزرعه خیلی پیر شده ام. اگر تو اینجا بودی تمام مشکلات من حل می شد . من می دانم که اگر تو اینجا بودی مزرعه را برای من شخم می زدی .

دوستدار تو پدر

پیرمرد این تلگراف را دریافت کرد :

پدر, به خاطر خدا مزرعه را شخم نزن , من آنجا اسلحه پنهان کرده ام .

4 صبح فردا 12 نفر از مأموران FBI و افسران پلیس محلی دیده شدند , و تمام مزرعه را شخم زدند بدون اینکه اسلحه ای پیدا کنند . پیرمرد بهت زده نامه دیگری به پسرش نوشت و به او گفت که چه اتفاقی افتاده و می خواهد چه کند ؟ پسرش پاسخ داد :

پدر برو و سیب زمینی هایت را بکار، این بهترین کاری بود که از اینجا می توانستم برایت انجام بدهم .

در دنیا هیچ بن بستی نیست. یا راهی‌ خواهم یافت، یا راهی‌ خواهم ساخت.

كوله پشتي اش را برداشت وراه افتاد .                                                                                   

رفت كه دنبال خدا بگردد و گفت: تا كوله ام از خدا پر نشودبر نخواهم گشت.                                    

نهالي رنجور وكوچك كنار راه ايستاده بود،مسافر با خنده اي رو به درخت گفت: چه

تلخ است كنار جاده بودن و نرفتن...                                                                                     

درخت زير لب گفت:ولي تلخ تر آن است كه بروي بي رهاورد برگردي.كاش مي دانستي آنچه در جستجوي

آني،همين جاست...                                                                                                      

مسافر رفت وگفت:يك درخت از راه چه مي داند،پاهايش در گل است،او هيچ گاه لذت جستجو رانخواهد

يافت.ونشنيد كه درخت گفت:اما من جستجو را از خود آغاز كرده ام و سفرم را كسي نخواهد ديد...جز آن كه بايد.                                                                                                                          

مسافر رفت و كوله اش سنگين بود . هزار سال گذشت ، هزار سال پر پيچ وخم ، هزار سال بالا و پست .

مسافر باز گشت رنجور ونا اميد . خدا را نيافته بود ، اما غرورش را گم كرده بود...                                   

به ابتداي جاده رسيد . جاده اي كه روزي ازآن آغاز كرده بود . درختي هزار ساله ، بالا بلند و سبز كنار جاده بود .

 زير سايه اش نشست تا لختي بياسايد .                                                                              

مسافر درخت را به ياد نياورد . اما درخت او را مي شناخت .                                                       

درخت گفت : سلام مسافر ، در كوله ات چه داري ، مرا هم ميهمان كن .                                          

مسافر گفت : بالا بلند تنومندم ، شرمنده ام ، كوله ام خالي است و هيچ چيز ندارم .                         

درخت گفت : چه خوب ، وقتي هيچ چيز نداري ، همه چيز داري . اما آن روز كه مي رفتي ، در كوله ات همه چيز داشتي ، غرور كمترينش بود ، جاده آن را از تو گرفت .                                 

حالا در كوله ات جا براي خدا هست و قدري از حقيقت را در كوله مسافر ريخت...                              

دست هاي مسافر از اشراق پر شد و چشم هايش از حيرت درخشيد و گفت : هزار سال رفتم و پيدا نكردم و

تو نرفته اي ، اين همه يافتي!                                                                                                

درخت گفت : زيرا تو در جاده رفتي و من در خودم ، و پيمودن خود ، دشوارتر از پيمودن جاده هاست...

و انديشه فردات بجز سودا نيست

ضايع مكن اين دم ار دلت شيدا نيست   

كاين باقي عمر را بها پيدا نيست